Hallo vrienden
1960 -1961 : Waarom hebben ze ons niet vermoord???
DE ACHT VAN STANLEYSTAD
Dit boeiende boek is zeker een aanrader !!!
Reisverslag door Congo, een mensonterende gijzeling door de congolese rebellen van acht militairen waarvan er drie reeds gestorven zijn.
Roland Marico getuigt :
Mijn naam is Roland Marico, geboren te Vlamertinge Brandhoek (Ieper) in 1941 en woon nu in de Guillaumelaan 5 te 3970 Leopoldsburg (België).
GSM: 0032 (0)475 664281
TEL: 0032 (0)11 747782
E mail : roland.marico@telenet.be
Als jongen van 19 jaar ben ik als militair tweemaal naar Congo gezonden, namelijk in 1960 en1961. Daar ben ik zes maand gevangen genomen geweest door de rebellen. Wij zijn gefolterd en mishandeld. Vele Belgen, zusters en paters en broeders en andere religieuzen zijn vermoord.
Mijn goede vriend Frans Alaeys uit Vlamertinge (Piloot) heeft zijn leven gelaten in Congo. Ze hebben hem nooit meer terug gevonden. De vliegbasis van Koksijde is naar hem genoemd.
Momenteel is het boek “DE ACHT VAN STANLEYSTAD” uit. Het heeft ongeveer 2 jaar in beslag genomen om al de nodige gegevens te verzamelen en te verwerken. Het is een waar gebeurd verhaal dat handelt over 8 Belgische soldaten, waarvan ik er één was. Zes maanden krijgsgevangen, in een hel van een Congolese gevangenis waar mishandelingen en folteringen dagelijks gebeurden.
Wij zijn zes maanden gefolterd en mishandeld geweest door de rebellen in Congo. Waar ik nu nog steeds de gevolgen van draag.
Een verhaal waar men dagelijks in doodsangst en in dramatische onzekerheid moest leven. In de kranten werden hardnekkige geruchten verspreid met de melding over onze terechtstelling. Het was op dat ogenblik dat Lumumba vermoord werd.
Het boek is niet geschikt voor gevoelige lezers.
Psychologische begeleiding bestond nog niet, wij hebben alles zelf moeten verwerken .
*****
Indien U het rijk geïllustreerde boek (167bladzijden) in uw bezit wilt krijgen kan dat voor de spotprijs van 14 euro.
U kan telefoneren of mailen. Het boek wordt opgestuurd. Er wordt een overschrijving bij het boek gevoegd. Te betalen na ontvangst.
U kan het ook mij thuis komen ophalen.
Met de sympathie van DEXIA bank. Het boek is geschreven om deze vreselijke herinnering te bewaren
*****
Hier hebben we veel bloed verloren toen we we achter een vrachtwagen gesleept werden.
Lumumba voor hij vermoord werd.
Iedere dag werd er gefolterd.
*****
Ter Info :
Veel Belgische missionarissen en missiezusters concentreerden zich in de jaren vijftig en zestig op het gebied rond de Ueléstroom in Oost-Kongo. Religieuzen van verschillende orden waren bijzonder actief in de bisdommen Buta en Bondo. Begin augustus 1964 werd Bondo bezet door rebellen en begon voor de missionarissen een bijzonder hachelijke periode. Veel blanken werden als gijzelaars vastgehouden, verschillenden werden omgebracht. België zag, onder druk van scherpe internationale kritiek, af van verdere humanitaire interventie maar 160 blanken zaten in december nog op hun bevrijding te wachten en werden uiteindelijk naar Buta gebracht. Berichten over het oprukken van het nationale leger bracht de rebellen in paniek.
Op 29 mei 1965 verschansten ze zich met hun gijzelaars - die intussen al negen maanden gevangen zaten - in de gevangenis waar de religieuzen mekaar de absolutie gaven. De volgende morgen werd, vermoedelijk onder invloed van twee Egyptenaren, het bevel gegeven om «alle mannelijke gijzelaars van Buta te doden en de zusters met nog twee blanke vrouwen en kinderen naar de brousse te ontvoeren». Diezelfde avond werden 31 blanke missionarissen op de oever van de Rubirivier met lansen, knuppels en hakmessen vermoord en in de rivier geworpen.
Hoe monsterachtig het daar aan toe is gegaan Van het laatste slachtoffer werd het been juist onder de knie afgesneden. Een woeste rebel stormde daarmee rond. De omstaanders moesten het om beurt aanraken... Onder de slachtoffers waren 21 kruisheren, 7 broeders van Sint-Gabriël en 3 kapucijnen. Onder hen acht Limburgers.
Getuigenis
Verscholen achter enkele struiken zag Amuzati Nzoli hoe de rebellen van moordenaars veranderden in kannibalen. Zijn zesjarig neefje was hun eerste slachtoffer. Getuigenissen als deze van Amuzati, een Pygmee, worden tegenwoordig in heel het noordoosten van Congo opgetekend.
Volgens mensenrechtenactivisten en waarnemers van de Verenigde Naties hebben de rebellen minstens twaalf Pygmeeen en een onbekend aantal leden van rivaliserende stammen gekookt en opgegeten. Kannibalisme komt vaker voor in Congo. In de burgeroorlog die de afgelopen vier jaar heeft gewoed zijn naar schatting 2,5 miljoen mensen omgekomen, de meesten van de honger. Dat laatste heeft ertoe geleid dat kannibalisme de kop opstak.
Pygmeeën hebben geen kalender, dus Amuzati kan niet precies vertellen wanneer de rebellen van de Congolese Bevrijdingsbeweging (MLC) zijn nederzetting in het woud aanvielen. Maar hij herinnert zich nog goed wat hij toen zag. De rebellen doodden alle mensen die ze in de nederzetting vonden. Amuzati kwam op dat moment net terug van de jacht en verschool zich. De rebellen slachtten zijn neefje Kebe Musika af en roosterden zijn lichaamsdelen boven een vuurtje. Ze deden zelfs zout op het vlees, alsof het allemaal heel normaal voor hen was,” zegt Amuzati. Toen hij de rebellen zijn neefje zag opeten, vluchtte hij. Dus hij weet niet wat er met de anderen is gebeurd.
De aanvallen van de rebellen vinden hun oorsprong in de rivaliteit tussen stammen die de macht over de ertsrijke gronden betwisten en paniek in de regio willen zaaien. Bovendien heerst ook het bijgeloof dat het eten van de vijand iemand kracht kan geven. Zodra iemand de reputatie van een kannibaal heeft, blijft iedereen ver uit zijn buurt, aldus Apollinaire Kighoma, een priester in Mangina, een dorpje in het noordoosten bij de grens met Uganda.
De meeste meldingen van kannibalisme kwamen in november en december van het vorig jaar toen de MLC met succes een offensief lanceerde om het stadje Mambasa te heroveren. Mambasa was eerder in handen gevallen van de Congolese Unie voor Democratie en Bevrijding (RCD-ML), die een alliantie vormde met krijgers van de Mayi-Mayi-stam. De Mayi-Mayi geloven dat dankzij hekserij kogels in water kunnen veranderen. Maar medicijnmannen vertelden de MLC dat Mayi-Mayi extra kwetsbaar waren voor kogels die afgevuurd werden door mensen die het hart van jonge mensen hadden gegeten.
Sommige opgegeten doden waren van de Nande, een stam waartoe de meeste leiders van de RCD-ML behoren. Maar onder de Pygmeeën vielen de meeste slachtoffers. Volgens priester Kighoma vroeg de MLC aan de mensen tot welke stam ze behoorden. Als iemand zei dat hij Nande was, dan werd hij geslagen en gedood.
Mensen die er als Pygmeeën uitzagen, eindigden als maaltijd. In het noordoosten van Congo worden Pygmeeën door velen als minder dan menselijk beschouwd. Zij zijn de oorspronkelijke bewoners van het gebied en leven, net zoals eeuwen geleden, van de jacht, verspreid over kleine nomadische nederzettingen diep in het woud. De MLC zou ook veel Pygmeeën hebben opgegeten omdat zij rivaliserende troepen door de dichtbegroeide wouden gegidst zouden hebben.
De MLC kreeg in december een belangrijke rol toebedeeld in de overgangsregering die Congo voorlopig gaat besturen nu de oorlog, waarbij diverse buurlanden betrokken raakten, voorbij heet te zijn. Jean-Pierre Bemba, leider van de MLC, zou een van de vier vice-presidenten van het land worden. Hij beweerde geschokt te zijn door de meldingen van kannibalisme door zijn eigen troepen. Amuzati heeft er weinig aan. Hij worstelt met het beeld wat op zijn netvlies staat gebrand sinds de rebellen zijn neefje verslonden. “Ik kan me hun gezichten niet meer herinneren, maar wat ik nooit meer zal vergeten, is de blik in hun ogen toen ze aten,” zegt Amuzati, “zo’n wilde, kwaadaardige blik had ik nog nooit gezien.”